Biografie


Als je mij in 2006 had gevraagd wat mijn grootse passie was, dan had ik zonder twijfel geantwoord ........ muziek. Muziek roept van alles in mij op en kan mij diep van binnen raken. Ik word er verdrietig of of juist heel krachtig of blij van. Muziek die mij aanspreekt is die muziek die uit het hart komt. Als je mij nu zou vragen wat mijn grootste passie is, dan zou ik niet meer weten wat te antwoorden, muziek of fotografie.

Na er in 2006 serieus mee begonnen te zijn, is fotografie voor mij namelijk een ware passie gebleken. Fotografie is voor mij een ware ontdekkingsreis. Een reis naar binnen in mezelf om te ontdekken wie ik ben en wat ik wil en te ontdekken wat ik nou echt leuk vind om te doen.

Ik fotografeer van alles wat, maar vooral mensen en niet zozeer modellen. Natuurlijk wie voor mij poseert staat model, maar ik zal degene die ik fotografeer nooit als ‘model’ of als ‘voorwerp’ benaderen. In plaats daarvan probeer ik het mooie en bijzondere dat ieder mens in zich heeft te ontdekken en via mijn fotografie zichtbaar te maken. Geforceerde blikken, houdingen en poses zul je in mijn foto’s dan ook niet snel tegenkomen.

Hoewel ik veel ervaring heb met het bewerken van foto’s met Photoshop, zul je dat ook steeds minder in mijn foto’s terugzien. Mensen zijn goed zoals ze zijn en hoeven niet omgetoverd te worden tot een plastic pop, zoals dat zo vaak gebeurd (al wil ik natuurlijk best een toevallig aanwezig puistje wegpoetsen).

Behalve mensen (individuen) fotografeer ik ook met veel plezier groepen, trouwerijen, bedrijfsfeesten en dergelijke. Mijn foto’s maak ik ondertussen overal. De kleine studio waarin ik in het begin vooral werkte, wordt steeds vaker verlaten om er op uit te trekken, de natuur of de stad in. Of in mijn eentje of met de mensen van wie ik foto’s maak. Er op uit te trekken, met niet meer dan mijn camera en een goed humeur bij me. Verrassend om steeds weer te ontdekken hoeveel moois er buiten te zien is als je goed kijkt en hoe weinig je nodig hebt om mooie foto’s te maken.

Het is niet voor iedereen zichtbaar, maar ik ben altijd vrij onzeker geweest over mezelf en over de dingen die ik doe. Fotograferen en daarmee er op uit trekken en andere mensen ontmoeten heeft mij geholpen, en helpt mij nog steeds, om die onzekerheid stapje voor stapje achter me te laten. Daarom geeft het mij extra veel voldoening als ik mensen voor mijn camera krijg die ook niet zo zeker van zichzelf zijn.

Mensen die ik door mezelf te zijn, door mijn manier van praten en aanwijzingen geven op hun gemak kan stellen. Mensen bij wie ik langzaam hun cameravrees zie verdwijnen. Ik zie soms ware metamorfoses plaatsvinden als ik mensen fotografeer en blijdschap in hun ogen als iemand ziet hoe mooi de foto’s geworden zijn.Zo’n blik van blijdschap of de verandering in uitstraling geeft mij echt onzettend veel voldoening. Daar doe ik het uiteindelijk voor.